Τα σπάνια είδη που συναντώνται στην περιοχή της Ελληνικής Τάφρου, ενός υποθαλάσσιου γεωμορφολογικού σχηματισμού που εκτείνεται από το Ιόνιο Πέλαγος μέχρι τα μικρασιατικά παράλια, πλούσιου σε χλωρίδα και πανίδα, βρίσκονται αντιμέτωπα με μια παγκόσμια απειλή: τις εξορύξεις υδρογονανθράκων.
Από τη μία πλευρά, η χώρα έχει καθιερώσει ένα πλέγμα θεσμών προστασίας του περιβάλλοντος, και ειδικότερα της θαλάσσιας ζωής, με αποκορύφωμα την πρόσφατη έγκριση των Θαλάσσιων Πάρκων σε Ιόνιο και Αιγαίο. Κι από την άλλη, σε πείσμα των κυβερνητικών διακηρύξεων περί πράσινης μετάβασης και αποδέσμευσης από τα ορυκτά καύσιμα, το ελληνικό κράτος παραχωρεί όλο και περισσότερα οικόπεδα των ελληνικών θαλασσών σε παγκόσμιους και εγχώριους ενεργειακούς κολοσσούς όπως η Chevron, η ExxonMobil, η Energean και η HelleniQ Energy (πρώην ΕΛΠΕ), για έρευνες και εξορύξεις υδρογονανθράκων.
Είναι δυνατόν να συνυπάρξουν αυτές οι δύο επιδιώξεις; Το σίγουρο είναι ότι σύμφωνα με τους κρατικούς σχεδιασμούς όχι μόνο συνυπάρχουν, αλλά τα οικόπεδα που προορίζονται για εξορύξεις πατάνε συστηματικά πάνω σε προστατευόμενες περιοχές. Η έρευνα του Reporters United, σε συνέχεια της διασυνοριακής έρευνας Fueling Ecocide υπό τον συντονισμό του διεθνούς δικτύου EIC (European Investigative Collaborations), τεκμηριώνει αυτή την «αφύσικη» συνύπαρξη δύο αλληλοαναιρούμενων πολιτικών, καθώς και τα αποτελέσματά της.
Στο εξαιρετικό ρεπορτάζ με τίτλο Φαντασιώνονται πετρέλαιο και απειλούν τον θαλάσσιο πλούτο, η Δάφνη Καράβολα και η Εβελίνα Μάνου, αντιπαραβάλουν στον χάρτη της Ελλάδας, στο πλαίσιο της διεθνούς έρευνας Ecocide, τις προστατευόμενες περιοχές από τη μία και τα οικόπεδα για τα οποία έχουν δοθεί άδειες εξορύξεων υδρογονανθράκων σε πετρελαϊκές από την Ελλάδα και τις ΗΠΑ από την άλλη. Το ισοζύγιο μεροληπτεί υπέρ των εξορύξεων. Αλλά πίσω από τους αριθμούς, το σημαντικότερο εύρημα της έρευνας ήταν η ανάδυση των κητωδών, ευάλωτων ειδών, πολύτιμων για την ισορροπία του οικοσυστήματος, τα οποία βρίσκονται σε άμεσο κίνδυνο.
Αξίζει να διαβάσετε ολόκληρο το ρεπορτάζ εδω.
